گوئن وردون

گوئینت اولین "گوئن" وردون بازیگر و رقصنده آمریکایی بود. او برنده چهار جایزه تونی برای اجراهای کمدی موزیکال خود شد و به عنوان دستیار طراح رقص و مربی تخصصی رقص برای تئاتر و فیلم خدمت کرد. وردون با موهای قرمز شعله ور و صدایی لرزان در دهه 1950 تا 70 در برادوی مجری مورد تحسین منتقدان بود. او که نقش های بسیاری را در موزیکال ها بازی می کند، به شدت با همسر دومش نیز شناخته می شودباب فوسه، کارگردان و طراح رقص، از او به عنوان رقصنده-همکار-میوز یاد می شود که بسیاری از کارهایش را برای او طراحی کرده و به عنوان نگهبان میراث او پس از مرگش.

در شش سالگی، او روی صحنه می رقصید. او در ادامه به مطالعه انواع رقص، از تپ، جاز، سالن رقص و فلامنکو تا بالیایی پرداخت. در سال 1942، والدین وردون از او خواستند که پس از رفتن جیمز هناگان، با دوست خانوادگی و گزارشگر تبلوید او ازدواج کند.او در 17 سالگی باردار شد و حرفه رقص خود را برای بزرگ کردن فرزندشان کنار گذاشت. او پس از طلاق، پسرش جیمی را به سرپرستی والدینش سپرد. در اوایل، وردون شغلی به عنوان دستیار طراح رقص جک کول پیدا کرد. در طول پنج سال کار خود با کول، او نقش‌های کوچکی را در فیلم‌های موزیکال به‌عنوان «رقصنده تخصصی» ایفا کرد. او همچنین رقص را به ستارگانی مانند جین راسل، فرناندو لاماس و لانا ترنر آموزش داد. وردن در برادوی به عنوان یک "کولی"، از یک ردیف کر به خط دیگر می رود. نقش موفقیت آمیز او در نهایت به عنوان دومین زن نقش اول زن در موزیکال Can-Can اثر کول پورتر به دست آمد. بزرگترین موفقیت وردون، یانکی های لعنتی جورج ابوت بود. وردون برنده تونی دیگری شد و به هالیوود رفت تا نقش خود را در نسخه سینمایی Lamn Yankees در سال 1958 تکرار کند. وردون در موزیکال Tonyth، وردون در موزیکال Tonny دیگر برنده شد. برای وردون و فوسی به این کار ادامه دادنددر پروژه هایی مانند موزیکال های شیکاگو و دانسین و همچنین All That Jazz همکاری کنید. پس از آغاز نقش روکسی در مقابل ولما کلی چیتا ریورا در شیکاگو، وردون بر روی بازیگری فیلم تمرکز کرد و در نقش های شخصیتی در فیلم هایی مانند باشگاه پنبه، پیله و دنباله آن بازی کرد. او به تدریس رقص و تئاتر موزیکال و بازیگری ادامه داد. او سه نامزدی جایزه امی را برای حضور در فیلم های Magnum، P.I.، Dream On و Humicide: Lif دریافت کرد.e در خیابان وردون در اتاق آلیس و ماروین ظاهر شد). در سال 1999، وردون به عنوان مشاور هنری در یک موزیکال برادوی که برای نمایش نمونه هایی از رقص کلاسیک فوسه به نام فوسه طراحی شده بود، خدمت کرد. که برنده جایزه تونی برای بهترین موزیکال شد.

وردون در فیلم Walking Across Egypt و همچنین برونو ظاهر شد. وردون در مجموع چهار جایزه تونی دریافت کرد، برای بهترین بازیگر زن برای Can-Can و بهترین بازیگر نقش اول زن برای Damn Yankees، New Girl in.شهر، و مو قرمز. او همچنین برنده جایزه گرمی برای ضبط بازیگران سریال Redhead شد.

وردون در سال 1981 وارد تالار مشاهیر تئاتر آمریکا شد و در سال 1998 مدال ملی هنر را به او اعطا کرد.