خط داستانی
این مستند به دوران جنگ جهانی دوم باز میگردد و با تصاویر ارشیوی از کارگرانی که در روزهای آنان زندگی میکردند نشان میدهد چگونه زنان روزمره میگذرانند؛ فیلمساز آندريا زامبلی به گفتوگو با زنانی که هنوز زندهاند میپردازد و میفهماند که چند تن از آنان گروهی موسیقی تشکیل دادهاند و مجموعهای را در ایتالیا بهنمایش میگذارند تا آهنگهای مردمی جوانیشان را اجرا کنند. زنان با حضور در قاب دوربین، شخصیتهای رنگارنگ و جالبی دارند و داستانهای دقیق و احساسی از گذشته و احساساتی را که در نخستین تجربهٔ خود داشتند بازگو میکنند.
