خط داستانی
این فیلم مستند که در پاریس، دره مرگ و محل آزمایش هستهای نوادا فیلمبرداری شده است، به بررسی رابطه تاریخی پیچیده بین عکاسی، سینما و علم میپردازد. فیلم تأثیر آزمایشهای کرونو-عکاسی لوکیان بول (1876 - 1972) را بر توسعه زیباییشناسی تصویر و علم در سده بیستم بررسی میکند و نشان میدهد که چگونه فناوریهای بینایی بهطور تهاجمی توسط مجتمع نظامی-صنعتی، بهویژه توسط صنعت آزمایش هستهای، مورد استفاده قرار گرفتند. با استفاده از تصاویر نادر آزمایشهای هستهای در کنار تصاویری شاعرانه و فیلمهای جدید از محل آزمایش هستهای در نوادا، «من تاریکی را میبینم» به رابطه سینما با دنیای مادی سوال میزند و با مشارکت فیلسوفان و نویسندگان برجسته همراه است.