بوسِم مرا دوست شبح من

وقتی کارگردانی جوان و بخت برگشته، اپرایی فراموش شده را در تئاتری فرسوده و ظاهراً تسخیرشده احیا می کند، می فهمد بزرگترین مانع او نه سقف Leakage است و نه نامزد سابقش بلکه شبح دلربا و تندزبان یک بازیگر نقش آفرین شاد است که بیست سال پیش در آنجا مرده است. تمرین ها به آشوب می رسند و یک خبرنگار جن گیری با کار karma ناقص خود وارد می شود، شبح و کارگردان پیوندی غیرمنتظره می سازند—سرشار از کمدی، دلشکستگی، دوئت های پیانو و انرژی پرشور پشت صحنه که تنها بچه های تئاتر و ارواح می توانند بیافرینند. با هم شاید نمایشی را به پایان برسانند که هرگز برای اجرا نیامد—و آخرین برد را برای هر دو بخرند که منتظرش بودند.