خط داستانی
در سدا، شهری دورافتاده از معدن کاران پیت در لتونی، زمان به نظر می رسد در دوران شوروی منجمد است. ساخته شده در سال ۱۹۵۲ و با کارگران چند قومیتی از نقاط گوناگون اتحاد جماهیر سابق س.اس.س، هنوز سبک نمایشیِ دروغین پروژه ای ساخت و ساز شوروی را زنده نگه می دارد. از نظر فرهنگی مردم سدا همچون جامعه ای جدا از هم احساس می کنند. زبان مشترکشان روسی است و زندگی اجتماعی شان ترکیبی از سنت های شوروی و ارتدوکسی روسی است. آن ها اتحادیه اروپا را نمی خواهند، می خواهند در دولت خودشان—باتلاق—زندگی کنند.
