خط داستانی
این فیلم با استفاده از طنز به عنوان روشی برای انتقاد، به بررسی ساختار ایدئولوژیک ایستگاههای تلویزیونی میپردازد. برنامههای تلویزیونی از نظر نحوه عملکردشان مورد بررسی قرار میگیرند: برنامههای آموزشی، برنامههای خانوادگی در چارچوب تبلیغات، اخبار، نمایشهای سرگرمی و مجلات سیاسی به عنوان ابزارهای تسلط شناسایی میشوند که آگاهی ما از منافع اجتماعی را هدایت میکنند بدون اینکه خود عموم دسترسی به بیان نظرات در این رسانه داشته باشند.
